Ambtenarenontslag levert overheid weinig op
Als de combinatie van een ambtenaar met zijn overheidswerkgever niet gelukkig blijkt te zijn, kan dat leiden tot overleg over vertrek met voorstellen over en weer. Vaak beroept de ambtenaar zich dan op de kantonrechtersformule: de ambtenaar gaat akkoord met ontslag, maar wil wel een ‘zak met geld’ mee.
Deze ambtenaar zal zich waarschijnlijk niet realiseren dat de overheid eigenrisicodrager is voor de kosten van de WW. Als een ontslagen ambtenaar een WW-uitkering toegekend krijgt door het UWV, stuurt het UWV de rekening naar de overheidswerkgever. Een ontslagvergoeding zou dan leiden tot dubbele kosten voor de werkgever. ‘De Kantonrechtersformule [leent] zich niet voor toepassing in geschillen betreffende de ambtelijke rechtspositie’, zo bepaalde de hoogste ambtenarenrechter, de Centrale Raad van Beroep, dan ook in een uitspraak van 12 april 2007.
Overheidswerkgevers zijn daarom – meer dan hun collega’s in het bedrijfsleven - geneigd aan te sturen op begeleiding ‘van werk naar werk’. En ze zijn bereid om daar kosten voor te maken. Dat kan een voordeel zijn voor de ambtenaar: als hij/zij ander werk vindt, blijft inkomensschade achterwege. De werkgever kan zelfs een bonus geven als de ambtenaar snel ander werk vindt.
Het eigenrisicodragerschap heeft nog een gevolg: bezuinigingen bij de overheid kunnen niet snel bereikt worden door massale gedwongen ontslagen. Die massa’s kunnen immers aanspraak maken op uitkeringspakketten en de kosten daarvan komen voor rekening van de overheidswerkgever zelf. Het personeel is weg, maar de kosten blijven. Het is dan begrijpelijk dat de overheidswerkgever kiest voor weinig krachtig klinkende ‘instrumenten’ als natuurlijk verloop.
In de praktijk gaat van het eigenrisicodrager een sterke prikkel uit om de ambtenaar aan het werk te houden, binnen of buiten de poort. Niet voor niets zijn er daarom in de politiek herhaaldelijk stemmen opgegaan om het eigenrisicodrager voor de WW ook gedeeltelijk te introduceren in particuliere sector.
