|Blog

'Thanx J', floept er na ieder beantwoord mailtje op het beeldscherm. 'Bedankt', klinkt het voortdurend van achter de bureaus, of 'top'. 'Fijne avond', 'veel plezier', 'prettig weekend', gonst het steevast bij vertrek. 'Gezondheid', krijgt de snotteraar na elke nies van alle kanten toegewenst.

De steeds terugkerende vraag of iemand koffie wil, de versierde stoel voor de jarige, de kaarten die bij de zieke binnenstromen: 'sterkte', 'beterschap'. Het houdt niet op: de bedankjes, de begroetingen, het medeleven. Collega’s.

Wie tijdens zijn arbeidzame leven overlijdt, is bij de uitvaart het gekiste middelpunt van een personeelsbijeenkomst. De kleine minderheid van dierbare nabestaanden staat erbij en kijkt ernaar. Jaloers op deze niet overerfbare rijkdom.

Hoeveel tweets en 'volgers' heeft de thuiswerkende zzp-er nodig om ook zoveel aandacht te krijgen? Nooit genoeg. Want hoe verslavend sociale media ook zijn, ze halen het niet bij de gezelligheid van het gebakje bij de koffie, het avontuur van een uit de hand gelopen 'vrimibo', het plezier van een roddel op de gang, of de voldoening van het bondgenootschap tegen de chef.

En toch duwen we die warme deken van ons af. Evenals vijftig jaar geleden, toen de veilig verzuilde samenleving ging knellen. Starters op de arbeidsmarkt zoeken niet langer de nestgeur van een vast dienstverband. Zij kiezen voor de opengeklapte laptop op het terras, of in het park. Werken waar je wil en wanneer je wil. Voor wisselende opdrachtgevers, 'uurtje-factuurtje', vrijheid. Waar leidt dat toe? Voor de zuilen en kerken kwamen de festivals in de plaats, de belevingseconomie, de love-, dance- en gayaparades, de oranjegekte.

Maar hoe compenseren we straks het verlies van het knusse kantoor? Dat belooft nog wat. Meer festivals, meer oranje? Of een wederopstanding van het geloof. Dat zou niet slecht zijn. Want God verhoede de hysterie die ontstaat als we dan ooit eens echt wereldkampioen worden.