Nieuwe ronde, nieuwe kansen?

Op 1 februari is het precies vijftien maanden geleden dat wij met de gezamenlijke bonden onze inzet voor de cao Rijk 2011 aan de minister van Binnenlandse Zaken stuurden. Deze wordingsgeschiedenis van Belgische proporties betekent onder andere dat ik inmiddels meer dan een derde van mijn loopbaan als cao-onderhandelaar over één cao aan het praten ben. In dezelfde tijd weet een babygirafje het van twinkeling in papa’s oog tot nieuw geborene te schoppen.

De onderhandelingen hebben inmiddels hun bij de start belangrijkste hoofdrolspelers overleefd: BZK-minister Donner en Abvakabo-onderhandelaar Dieten. Zoals jullie waarschijnlijk weten is de minister elders Raad gaan zoeken en vanaf 1 februari gaat Jan Willem Dieten zich volledig richten op een ander mooi dossier: pensioenen (voor de insiders: nee, hij gaat niet zelf met pensioen).

De grote vraag is nu of deze ontwikkelingen de impasse in het overleg op enige manier positief gaan beïnvloeden. Is de nieuwe minister Spies van plan haar sociale CDA-gezicht te tonen en bereid vanuit haar ongetwijfeld beperkte middelen enigszins gehoor te geven aan de roep van de bonden om werkzekerheid en beperking van het verlies aan koopkracht? Of nestelt ze zich in de starre kabinetshouding om vrije cao-onderhandelingen voor een klein groepje Nederlandse werknemers via het regeerakkoord te frustreren?

En is aan de andere kant het wat steviger ingegraven deel van de bonden bereid om (daar is die magische onderhandelingsuitdrukking weer) op basis van voortschrijdend inzicht wat meer bereidheid tot bewegen te tonen op de looneis?

Het zou mooi zijn om het nieuwe jaar te beginnen met een oude cao, dat is weer eens wat anders. Maar het zou nog veel mooier zijn om het nieuwe jaar te beginnen met nieuw sociaal flankerend beleid voor een Rijksoverheid die de komende jaren alleen maar harder moet krimpen en veranderen.

Dan kunnen wij als bonden ons weer bezig gaan houden met onszelf opnieuw uitvinden, maar daarover volgende keer meer.