The best & the brightest

‘Dit is toch wel mooi om een keertje van binnenuit mee te maken,’ merkt een van de medekandidaten op. We zijn in Brussel, bij het European Personnel Selection Office, voor een dagvullend assessment. Doel: een baan bij de EU. Na een schriftelijke toets in december worden we vandaag onderworpen aan twee pittige gesprekken, een groepsopdracht en een IQ-test van anderhalf uur.

Ik begrijp mijn medekandidaat wel. Als voorlichter bij WerkenbijdeEU.nl práát ik vooral veel over solliciteren bij de EU, maar het is goed om het ook eens zelf te doen. Practice What You Preach, dacht ik toen ik mezelf aanmeldde voor deze selectieronde. Maar nu ik bijna bij het einde ben, hoop ik ook wel dat ik slaag en in aanmerking kom voor een baan bij de Europese Unie. Het is een leerzame ervaring: tijdens dit assessment en in de voorbereidende trainingen die ik gevolgd heb, leerde ik veel over mijn eigen capaciteiten en hoe die overkomen op anderen.

Grappig genoeg heb ik er ook leuke contacten aan overgehouden. Tijdens dit assessment zijn we allemaal concurrenten, maar er hangt een sterke sfeer van saamhorigheid. Iedereen moet immers door de selectiemolen, en solidariteit is de beste strategie. Een mooi voorbeeld is de groepsopdracht, waarin je samen met vijf anderen een vraagstuk moet bediscussiëren en tot aanbevelingen moet komen. Je kunt proberen anderen te overschreeuwen of pootje te lichten, maar uiteindelijk kom je daardoor zelf minder goed over het voetlicht.

Gezellig kletsend met mijn Poolse, Estse en Nederlandse medekandidaten bedenk ik dat dit wel een aardige metafoor is voor de huidige stand van zaken in Europa. Met onze vaak tegengestelde belangen zitten we toch in hetzelfde schuitje, boksen we op tegen dezelfde (economische) uitdagingen. En dan een minder verheven gedachte: wat is dit eigenlijk leuk, met al die culturen samenwerken. Doe mij nog maar zo’n dag…