Dromen

We geven teveel uit,  we leven op een te grote voet en onze economie krimpt. We zitten volgens de geleerden in een ware crisis. Om het allemaal nog wat erger te maken: het kabinet gaat de komende drie weken eens kijken waarop ze nog kunnen bezuinigen. Hoe er nog wat meer geschaafd kan worden. Overal belt kleiner aan. Onzekerheid troef dus. Mensen worden angstig en iedereen blijft zitten waar hij zit. Geen beweging. Dodelijk natuurlijk.

Maar wat zou dan wel een oplossing zijn? Hoe kunnen we deze vicieuze cirkel doorbreken? Heel simpel. We moeten weer gaan dromen. We moeten een wenkend perspectief schetsen waar we als land in 2020 staan. Opdat dat toekomstbeeld energie geeft. En vertrouwen natuurlijk. En ondernemersgeest. Kijk maar eens de recente Miljoenennota. Wat was het doel? In feite achttien miljard bezuinigen. Tja, worden we daar nou vrolijk van? Wellicht een paar verdwaalde boekhouders wel, maar het gros van de mensen wordt daar natuurlijk helemaal niet door geïnspireerd. Heel begrijpelijk overigens. En zo is het ook in onze eigen organisaties. Het aantal leiders dat een helder beeld kan schetsen over wat die stip aan de horizon dan is, waarom we daar heen moeten en hoe we daar gaan komen is gewoon te beperkt. Weg dus met dat verstikkende micromanagement. We moeten weer perspectief bieden aan onze collega’s. Middels strategische initiatieven. Waardoor we hén weer inspireren. Opdat zij kunnen schitteren, vanuit hun eigen kracht.

Laten we leren van de toespraak van Martin Luther King Jr. van 28 augustus 1963. Hij sprak voor een gehoor van tweehonderdduizend mensen op de trappen van het Lincoln Memorial in Washington en hield een van de grootste redevoeringen aller tijden. Miljoenen Amerikanen van allerlei rangen en standen luisterden ontroerd naar de volgende woorden van een nakomeling van slaven: ‘Ik heb een droom dat op een dag dit land zal verrijzen en zal leven naar de ware betekenis van haar credo “Wij beschouwen deze waarheden als vanzelfsprekend; dat alle mensen gelijk geschapen zijn”. Ik heb een droom dat mijn vier kleine kinderen op een dag in een land zullen leven waar ze niet worden beoordeeld op de kleur van hun huid maar op hun karakter.’

Lijkt me dat een focus op kosten een doodlopende route is. Want we weten toch allemaal dat de juiste balans tussen sense of urgency (‘er is iets aan de hand, wakker worden’) en sense of excitement (‘hier gaan we heen, dit is het beloofde land’) dé kritische succesfactor is voor een geslaagde verandering?