Kansen in de crisis

     Ik ben weer eens bezig met ‘Het Nieuwe Werken’.  Als je al wat langer meeloopt in het P&O-vak bij de rijksoverheid, dan weet je dat veel thema’s die nu actueel zijn al jarenlang regelmatig terugkomen. Personeelsplanning, loopbaanbeleid, bundeling van expertise en dienstverlening, flexibel werken, sturen op resultaten, plaats- en tijdonafhankelijk werken, noem maar op. Niets nieuws onder de zon, zou Prediker zeggen.

Toch is er wel degelijk iets veranderd. Niet in de inhoud, maar wel in de sfeer eromheen. Die is zakelijker geworden. Doorgaans werden deze thema’s vaak op de agenda gezet in een wat optimistische, idealistische toonzetting. De overheid die als uitdagende werkgever talent op de arbeidsmarkt aan wil trekken dat gemotiveerd wordt door het werken aan een betere samenleving. Echo’s van het maakbaarheidsdenken van de vorige eeuw klonken daar nog in door.

En dat is nu veranderd. Inmiddels hebben we een paar taakstellingen Balkenende achter de rug. Het huidige, demissionaire, kabinet heeft daar een in omvang ongekende bezuinigingsoperatie overheen gelegd en dat gekoppeld aan een ingrijpende herstructurering van de departementen.

Tegelijkertijd eist de samenleving dat de publieke sector waar levert voor haar geld. De private sector heeft de laatste decennia een enorme productiviteitsstijging achter de rug. Het wordt niet geaccepteerd dat de non-profit sector - waar we met elkaar gemiddeld 40 procent van ons bruto inkomen aan bijdragen - daarbij achterblijft. Kortom; het ambtelijk apparaat staat onder druk.

En dat zou nu wel eens exact de reden kunnen zijn waarom we er nu, met diezelfde dossiers, wel in slagen om de vernieuwingen door te voeren waar we het al zo lang over hebben. Niet meer vanuit wat vrijblijvende ideeën over hoe mooi het zou kunnen zijn als.., maar vanuit de nuchtere keuzes van een organisatie die alle hens aan dek nodig heeft. Een organisatie die het zich niet kan veroorloven om onzorgvuldig en inefficiënt met de inzet van haar medewerkers om te gaan.