Geslaagd!

Een van de leukste dingen aan mijn baan is dat ik mensen mag begeleiden op weg naar een boeiende, internationale carrière. Ik gebruik mijn eigen kennis, netwerk en ervaring om ze aan de slag te krijgen bij de EU. Jaren later krijg ik nog lieve bedankmailtjes of plotselinge omhelzingen op netwerkborrels. Hartverwarmend! Maar toch kriebelt er iets: sinds ik vijf jaar geleden zelf trainee was bij het Europees Parlement, wil ik óók.

Dus doe ik al jaren mee aan het EU-concours, de pittige selectieprocedure voor een baan bij de EU. Slagingskans: minder dan 1 procent. Enig overmatig optimisme is mij dan ook niet vreemd. Vorige week werden mijn inspanningen dan toch beloond: ik ben geslaagd! De vlag ging uit, ik heb lekker gefeest. Toen ik maandag weer op kantoor kwam werd ik overstelpt met felicitaties van collega’s die het blije nieuws al op Facebook gespot hadden.

Natuurlijk wilden mijn collega’s meteen weten wanneer ik dan naar Brussel zou vertrekken. Nou… voorlopig even niet. Eerst moet ik namelijk een aanbod krijgen voor een baan. Wanneer ik dit vertel tijdens voorlichtingsbijeenkomsten, zie ik vaak ongelovige blikken. Helaas werkt het echt zo: wanneer je na maanden wachten eindelijk het goede nieuws uit Brussel ontvangt, heb je nog niks. Nou ja, je hebt een plekje op de lijst met gelukkigen die gebeld kunnen worden voor een baan.

Proactieve Nederlander die ik ben, ga ik daar natuurlijk niet op zitten wachten. Ik ben druk bezig om mijn CV te pimpen en heb al een lijstje opgesteld met EU-contacten die ik beslist eens moet bellen of mailen. De komende tijd ga ik ervoor: nu ik zover ben gekomen, wil ik er alles aan doen om die baan bij de EU ook daadwerkelijk te bemachtigen. Of het me gaat lukken? Je leest het hier, in mijn blog. Wie weet, misschien leest er nu al een EU-ambtenaar mee die op zoek is naar een communicatietijger. Ik houd me aanbevolen.