|Nieuws

Driss: Luc! Goed dat je er bent, man! Wat wil je drinken? Heb je al gegeten?

Luc: Doe maar een bier. Ik heb in de auto al wat van die tarwedingen met dingesnoten erin en weet ik veel gegeten.

Driss: Goede reis gehad?

Luc: Ik heb er 2,5 uur over gedaan. Vette files onderweg…pfff… Maar eh, wel mooi hier, Lookbosch. Bosrijk.

Driss: Ja, mooier dan Juinen hè? Dat ligt lager en is één en al klei en water. Weet je hoe Lookbosschers de Juiners noemen?

Luc: Je bent een beetje druk. Kom effen ter zake, lijkt me beter.

Drisss: Kikkers.

Luc: Huh?

Driss: Kikkers, zo noemen ze hier Juiners. Dus Mariëtte is een kikker.

Luc: En hoe worden Lookbosschers genoemd?

Driss: Zandvreters.

Luc: Hahaha, dat past jou wel goed! Cheers!

Driss: Proost. Ik ben in Nederland geboren hoor. In Heerlen om precies te zijn.

Luc: Zullen we nu ter zake komen? In welke shit zit je?

Driss: Mijn vader heeft nog net te laatste jaren van de staatsmijn Emma meegemaakt. Daarna is hij gaan werken bij de ENCI. De cementfabriek bij Maastricht weet je wel.

Luc: Ja joh, maar…

Driss: Hij heeft zijn pensioen niet gehaald, want hij kreeg stoflongen. Nou, de laatste jaren gaat het wel iets beter, want sinds 2005 wonen mijn ouders weer in Marokko. In Essaouira, mooi huisje met boomgaard, mild zeeklimaat. Zuivere lucht. Maar lopen gaat moeilijk. Te inspannend. Dus alles met de rolstoel.
Luc: Balen.

Driss: Dit voorjaar heb ik voor geld gezorgd om hun huis van traplift, een afrit naar de straat en een afrit naar de tuin te voorzien. En nog wat aanpassingen in het sanitair. Nou, dat kostte bij elkaar 15.000 euro. Daarvoor heb ik geld moeten lenen. Van Posthumus.

Luc: Now we’re talking!

Driss: 10 mille tegen 5%, volgend jaar af te betalen in maandelijkse termijnen. Heel schappelijk, toch? Maar toen kwam die kwestie met zijn verdwenen broer ertussendoor fietsen. En in juli begon Posthumus moeilijk te doen. Hij wilde het geld terug, zonder de rente, maar wel binnen een maand.

Luc; o-ooow!

Driss: Ik wist niet hoe ik dat bij elkaar moest krijgen. Hij zette me onder grote druk. Begrijpelijk in zijn situatie. Ik ben toen gaan lenen bij familie en zo. Maar ik kom niet verder dan 4000.

Luc: Hicham. Je hebt van Hicham geleend.

Driss: Onder anderen ja. Maar dat doet er niet toe. En toen Posthumus eenmaal was afgetreden, werd hij nog lastiger. Veel sms-jes, stond ook een keer aan mijn deur. Ik deed net of ik niet thuis was. Als ik zijn auto zie rijden, raak ik al in paniek.

Luc: Dat is echt diepe shit, ja. Maar jullie hebben toch wel wat op papier gezet?
[Driss haalt een a-viertje te voorschijn en schuift het zwijgend naar Luc. Luc leest het aandachtig door.]
Luc: Oeff… dat is dus echt Van Lepestein, jongen. Hij kan op grond van dit vodje ieder moment direct zijn geld opeisen.
Driss: Ja… beetje naïef… dacht dat het niet zo’n vaart zou lopen.

Luc: En nu? Wil je geld van me lenen?

Driss: Nee man, idioot!!! Tuurlijk niet!! Ik heb maandag 4000 euro naar hem overgemaakt en hem een mailtje gestuurd, waarin ik hem uitleg dat ik niets meer heb. Dat het me spijt etc. etc. Meestal stuurt hij meteen een antwoord, via zijn blackberry. Zelfs toen ik hem condoleerde per mail, kreeg ik meteen een reactie. Maar nu blijft het stil. En er is al twee keer een man op een motor voor mij aan de deur geweest, die geen boodschap achterlaat. Ik ben bang, man!