|Nieuws

Lieve zus,
IK BEN ZWANGER!!! O mijn God, o mijn God!

Ik heb net twee testen gedaan en allebei zijn ze overduidelijk. Zes weken al. Wat moet ik nu doen?
Ik weet niet of ik het wil houden. Ik bedoel, ik wil wel een kind, maar nu? En met Luc? Hij is aardig, charmant, slim, heeft een mooi huis, een goede baan. Maar de vader van mijn kinderen? Renaat, waarom woon je nu zo ver weg? Waarom zit je ALTIJD op je werk als ik je hulp nodig heb?
Maar ja, zo’n abortus, dat is ook weer niks voor mij. Toch? Kun je het je voorstellen dat jij er voor zou kiezen? En dan Luc, ik moet het nu natuurlijk aan hem vertellen. Hij vindt me vast onverantwoordelijk en dom. O, was ik nu maar zo daadkrachtig als op mijn werk. Ik moet even ademhalen. Yoga-oefeningen. Wacht. Of weet je wat, ik ga je bellen. Kan eigenlijk niet, maar…
Renate: ‘Met Renate.’
Mariëtte: ‘Renate, met Mariëtte. Ik ben zwanger.’
Renate: ‘Huh?’
Mariëtte: ‘Ik heb twee testen gedaan en ik heb het je net gemaild. Zwanger. Zes weken al.’
Renate: ‘Ik word tante! Ik ga dat kind van jou he-le-maal verwennen.’
Mariëtte: ‘Renaat, ik weet niet eens of ik het wel wil houden. Ik…’
Renate: ‘Niet wil houden? Túúrlijk wil je het houden! Het is een kind!’
Mariëtte: ‘En Luc dan?’
Renate: ‘Wat: en Luc dan? Die heeft dat kind toch ook gemaakt? Hij reageert vast goed. En begrijpend. Hij houdt van je.’
Mariëtte: ‘Hoe weet jíj nou of hij van me houdt? Nou? Laat ook maar. Ik moet nadenken. Ik ga ophangen.’
Renate: ‘Mariëtte?’
Mariëtte: ‘Waarom LUISTER je nou nooit gewoon even naar me, Renaat? Waarom moet jij nu altijd meteen je oordeel opdringen. Je bent echt zo’n oudste kind. Zo iemand die eigenlijk vindt dat iedereen moet vinden wat zij vindt. Daar word ik zo moe van. Daar wordt ik mijn hele leven al zo moe van. Ik zit nu toevallig met twee positieve zwangerschapstesten, sterker nog, met een kind in mijn buik opgescheept. Wat heb ik nu aan jou? Wat heb ik nu aan Luc? Onze relatie is lang niet serieus genoeg om dat kind zomaar als vanzelfsprekendheid te verwelkomen. Eén weekend Zeeland en nu opeens dit. Hoe kan dat nou?...’