|Nieuws

Lieve Renate,

Weet je wat er vandaag gebeurde? Ik ben gebeld door een journalist van re.Public of ze mij mogen interviewen over Vibez!

Ken je dat blad re.Public? Nee, natuurlijk niet. Zo lang bestaat het nog niet en jij zit al zo’n tijd in Nebraska. Nou ja, dat is een tijdschrift voor jonge ambtenaren. Heel leuk. Ze schrijven vooral voor en over uitvoerende ambtenaren en nu willen ze graag met mij praten over het project Vibez. Hoe dat gaat en zo.
Ik vind het zo spannend! Er komt ook een fotograaf mee! Wat zal ik dan eens aantrekken? Geen mantelpak natuurlijk. Dat is veel te stijfjes. Maar ook niet al te fleurig, want anders nemen mensen je niet serieus. Lezers niet, en journalisten al helemaal niet. Denk ik. En mijn haar? Dat heb ik altijd los. Is dat wel goed? Of zal ik er eens krullen in laten zetten? Dat was ik toch al tijden van plan. Mooi kettinkje om en re.Public, here I come.
Trouwens, ik bedenk me net dat het misschien helemaal niet zo leuk is. Journalisten halen altijd precies de verkeerde dingen uit wat je vertelt. Dan zeg je bijvoorbeeld dat het project heel goed loopt wat de samenwerking tussen de verschillende overheden betreft en dat het heel nadrukkelijk over de inhoud gaat, maar dat het wel wat vertraging heeft opgelopen (en mag het, met twee moorden) en dan schrijven ze op: Project waterretentie valt in het water. Geen wonder dat iedereen voorlichters heeft. Je moet precies weten wat je moet zeggen en alle negatieve dingen weglaten, anders lijkt het net alsof we hier niets doen en alleen maar stomme plannen maken. Alsof ze het zelf beter zouden kunnen!
Weet je wat? Ik ga Luc even bellen. Eens horen hoe hij erover denkt.
Ciao Bella, ik laat je weten hoe het afliep! Ze komen morgen al!

Kusje van je zusje

Mariëtte: (aan de telefoon) Ha lieverd, stoor ik?
Luc: Ik wilde net Ado-Feyenoord gaan kijken, maar voor jou heb ik altijd even tijd.
Mariëtte: Ik word morgen geïnterviewd door een journalist van re.Public over Vibez…
Luc: Wat leuk!
Mariëtte: …maar ik weet niet zo goed hoe ik dat aan moet pakken. Ze schrijven altijd van die dingen op dat je achteraf denkt: ik heb het wel gezegd, maar als je het zo leest, klinkt het zo ongenuanceerd. Ik dacht dat wij misschien even samen kunnen doornemen wat ik moet zeggen.
Luc: Luister eens lieverd, je moet gewoon jezelf zijn en gewoon vertellen dat het een fantastisch project is waar de hele regio enorm van opknapt. Dat kun je vast heel goed. Maak je maar geen zorgen, ik weet zeker dat het leuk wordt.
Mariëtte: Ja maar, als ze nou vragen waarom het zo langzaam gaat, wat moet ik dan zeggen?
Luc: Oh, zeg maar iets over inspraakprocedures in het kader van de democratie en over onteigeningen die bemoeilijkt worden door factoren van buitenaf, zoals moord.
Mariëtte: Kun je niet mee naar dat interview? Jij kunt het altijd zo goed onder woorden brengen.
Luc: Wat is er met de nieuwe daadkrachtige Mariëtte gebeurd? Nee hoor, liefje, dat kun jij prima zelf. En nu ga ik hangen, want Smeets is uitgepraat. Ze gaan beginnen. Dag lieverd, tot morgen.
Mariëtte: Oh, oké, eh, tot morgen.