Die ogen van Christos, want zo heet hij, waren de oorzaak van ons onorthodoxe dategesprek. Ze zijn zo zwart dat iris en pupil nauwelijks van elkaar te onderscheiden zijn. Prachtig, maar niet echt Kretenzisch. Als ik hem complimenteer met zijn vurige blik, onthult hij met trots zijn identiteit. Hij is een zigeuner.

Christos woont, net als het gros van de zigeuners op Kreta, aan de rand van de hoofdstad. In een van de sloppenwijken die uitwaaieren over de omliggende heuvels. Geen fraai visitekaartje voor rondtoerende toeristen, vindt de overheid, die de krotten liever vandaag dan morgen ziet verdwijnen. En dat mag wat kosten. Een zigeunerhuishouden dat zijn biezen pakt, ontvangt maar liefst vijftigduizend euro.

‘Voor dat geld bouw ik binnen Heraklion twee huizen. En daarbuiten – hij gebaart breed met zijn armen – een heel dorp.’ Als ik hem niet geloof, moet ik maar eens mee naar de randwijken. In dit gebied buiten de stadsgrens is het bouwen van een huis gratis, terwijl in Heraklion een verplichte bouwvergunning geldt à twintigduizend euro. Vandaar dat zich vanaf de kust een amorfe verstedelijking richting bergmassief uitbreidt.

Bestemmingsplannen hebben ze niet op Kreta. Als de bouwwoede het stadsbestuur te gortig wordt, rekken ze met de natte vinger de stadsgrens op. Wie al begonnen is aan zijn huis mag dan voor een fee van tweeduizend euro verder gaan. ‘Dat is achttienduizend euro in de pocket,’ grijnst Christos. ‘Dus wat doen de Grieken? Snel een fundering leggen buiten de nieuwe stadsgrens.’

In mijn opwinding over dit wanbeleid, vergeet ik mijn zigeuner te vragen waarom hij niet al lang en breed in een echt huis woont. Een week later zie ik hem weer. Hip nieuw kapsel, een killer spijkerbroek en dure sportschoenen. Hij geeft me een knipoog. ‘Dit – hij wijst op zijn outfit – komt uit Athene. Ben ik van de week geweest.’

Christos woont nu elders in de sloppen, in de stacaravan van zijn neef. Ik mag een keertje langskomen. Maar dan wel vóór de incassering van de volgende oprotpremie.