Oud-minister Bert Koenders van Ontwikkelingssamenwerking vloog zelfs tijdens de top even naar Nederland om aan een tv-programma deel te nemen. En voormalig milieuminister Jaqueline Cramer nam heen de trein, maar terug pakte ze het vliegtuig.
Gelukkig is er nog de kroonprins, die de wereldelite een aantal jaren geleden opriep tot matiging. Maar als zijn eigen reisgedrag als voorbeeld moet dienen, komt het niet meer goed met deze wereld.

Dat ik ten aanzien van het thema duurzaamheid argwanend in het leven sta, heeft een lange voorgeschiedenis. Het moet ergens halverwege de jaren tachtig zijn geweest toen we op de lagere school een boekje ontvingen over ‘zure regen’. Wat ik me ervan herinner zijn plaatjes van afgestorven bossen. Het was toen, net als nu, crisis en de zure regen was samen met de slechte werkloosheidscijfers dag in dag uit in het nieuws. Van het broeikaseffect, de ozonlaag of klimaatverandering had destijds nog niemand gehoord.

Hype of bittere werkelijkheid? Ik zal eerlijk zeggen dat ik aan de informatie die ik als kind kreeg over zure regen, een vreemde smaak in mijn mond heb overgehouden. Want de bossen staan nog fier overeind. En over de ozonlaag hoor ik nooit meer wat. Ik vraag me af of milieugevaren niet systematisch worden aangedikt? En is dat ook het geval met de veronderstelde klimaatverandering?

Het zal nog wel jaren duren voordat het definitieve antwoord op die laatste vraag komt. Daarop wachten is geen optie. Want hoe sceptisch ik ook ben, het milieu gaat me aan het hart. Er is geen andere optie dan duurzaam goederen produceren en consumeren. Dat overheidsinstellingen op dit punt (anders dan onze politici) wèl het goede voorbeeld geven, valt te prijzen. Tegelijkertijd wordt uit dit themanummer duidelijk dat ook zij nog best een stapje harder kunnen lopen.