Clea Witteman

Mijn zoon (12) kwam thuis met een 5,7 voor Frans. Dat geldt als een voldoende en hij was blij. Ik niet. ‘Dat is wel heel mager,’ zei ik hem. Hij werd boos. ‘Het is bij jou ook nooit goed!’ Ik vroeg hem of hij een 5,7 nou echt reden tot juichen vond. ‘Het is toch voldoende!’ Stampend vertrok hij naar boven.

In zijn voetbalteam kwamen kort na elkaar twee berichten binnen van ouders: zoonlief wilde niet meer voetballen en stopte er per direct mee.

Volgens mij zijn ambtenaren de enige werknemers in heel Nederland die helemaal niets met hun eigen organisatie hebben. Die wel hart hebben voor het inhoudelijke werk, maar zich niet bezig houden met interne aangelegenheden. Geen interesse, geen betrokkenheid, en misschien wel überhaupt geen gedachten.

Neem intranet. De gepubliceerde artikelen gaan vaak over de organisatie in de toekomst. Als ik naar het aantal hits onder zo’n artikel kijk, interesseert het ons duidelijk geen donder welke kant we op gaan.

Dat de inkomensafhankelijke zorgpremie tot een ware volksopstand leidde, heeft natuurlijk niets te maken met de inkomensafhankelijke zorgpremie. Net zomin als de acceptatie van de afbouwende hypotheekrenteaftrek ook maar iets te maken heeft met de enige echte reden voor die maatregel: het spekken van de schatkist.

Het gaat uiteindelijk allemaal over communicatie. Een hooggeplaatste ambtenaar binnen EZ zei het mooi in zijn afscheidsrede. Hij vertelde over de ware macht binnen de ministeries. Eerst waren het de juristen die alles voor het zeggen hadden.

Jawel, daar stond er weer eentje in de krant. Een tabelletje met het aantal vrouwen dat sinds 1963 in het parlement zit. De laatste verkiezingen leveren blijkbaar een daling op; dat is sinds 1967 niet meer gebeurd!

Er stond nog een leuk artikeltje in diezelfde krant. De redactie onderzocht de bewering van iemand dat kinderen van werkende moeders dikker zijn dan die van thuisblijfmoeders.