Marianne Sturman

Na heel wat jaren op de loonlijst te hebben gestaan van grote organisaties, ben ik bekend met veel van de eigenschappen die hieraan inherent zijn. Vergaderen, veel vergaderen en lange, lááánge lijntjes. Inmiddels ben ik volledig gewend geraakt aan het snelle schakelen, juist weer kenmerkend voor het mkb. En ben ik tegelijkertijd ook blij dat ik, in de hoedanigheid van opdrachtnemer, nog steeds met grote organisaties – profit en non-profit – te maken heb. Juist zij verdienen bewondering als het gaat om het invoeren van veranderingstrajecten als Het Nieuwe Werken. • Lees verder

De meesten van ons kunnen zich bijna niet meer herinneren hoe er werd gewerkt  vóór het computertijdperk. Het tijdperk waar typemachines, faxen en ordners de dienst uitmaakten.  En dan te bedenken dat vóór die tools hun intrede deden we nóg handmatiger te werk gingen. Maar  bedenk ook, de techniek van nu is over enkele decennia een lachertje.

De toon zetten op een feestje? Snijd dan het onderwerp ‘subsidies’ aan. Gegarandeerd dat iedereen hier iets van vindt en dat het gemoederen flink bezighoudt. Soms vermoeiend, tegelijkertijd houdt het mij ook bezig. Zo valt het me vaak op dat subsidiepotjes enerzijds achter feiten aanlopen en anderzijds oneerlijke concurrentie in de hand werken.

En dan denk ik niet aan de kunst- en goede doelensector die het zwaar te voorduren hebben.

Gemiddeld een keer per winter heerst er een groot gevoel van saamhorigheid in Nederland. Niet doordat we ons afvragen of ‘it oan giet’. Niet door de koek en zopie. Maar een gezamenlijke klaagzang over treinperikelen zorgt voor een warm ‘schouder aan schouder’-gevoel. Waarbij iedereen soortgelijke vragen heeft: Het sneeuwt toch niet voor het eerst in Nederland? En, waarom rijden de treinen in landen als Zwitserland wél gewoon?

  • Lees verder